ESQUERDA UNIDA PREGUNTA NO CONGRESO DOS DEPUTADOS Á MINISTRA DE FOMENTO, ANA PASTOR, POLA CANCELACIÓN DAS AXUDAS AO PAGO DAS HIPOTECAS NO BARRIO VIGUÉS DE NAVIA

O coordenador local de EU en Vigo Rubén Pérez deu traslado ao grupo parlamentar de IU A ESQUERDA PLURAL dunha serie de preguntas á Ministra de Fomento Ana Pastor, cuxo ministerio é titular das políticas de vivenda do anterior ministerio de Vivenda, co fin de que aclaren se realmente, como traslada a Xunta, as axudas que agora extinguen do PLAN ESTATAL DE VIVENDA, son froito dos recortes contidos no Real Decreto do 13 de xuño.

Para ESQUERDA UNIDA de VIGO é intolerable o engano a numerosas familias de Navia que formalizaron créditos hipotecarios en base a unha axuda que “manifestamente estaba catalogada como prorrogable no tempo” e que en ningún momento pode considerarse “extinta” aos que teñen outorgado o dereito.

EU considera que a proposta temeraria do PP de eliminar o Ministerio de Vivenda empeza a dar os seus “froitos antisociais” e lamenta que a Xunta tire balóns fóra en vez de solucionar a perda dun dereito de moitos veciños e veciñas de Navia

TEXTO DA PREGUNTA PARLAMENTARIA DE EU

El real REAL DECRETO 801/2005, de 1 de julio, por el que se aprueba el Plan Estatal 2005-2008, supuso para un número considerable de veciños del barrio vigués de Navia una oportunidad para compensar mediante ayudas el elevado coste de la vivienda en la ciudad de Vigo. Estas ayudas, que se concretaban en soporte económico para el pago de hipotecas, en el caso de propietarios de pisos de protección del citado barrio citaba un acuerdo de renovación de la ayuda a partir del quinto año, hecho que se cumple ahora. En lugar de poder solicitar dicha renovación los usuarios de esta ayuda están recibiendo una comunicacón en la que se les dice desde el INSTITUTO GALEGO DE VIVENDA E SOLO (IGVS) dependiente de la Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestructuras de la Xunta de Galicia.

Preguntada la Xunta por el cese de dichas ayudas sostiene que que dichas ayudas dependen exclusivamente del Ministerio de Fomento y su supresión se realiza en base al Real Decreto del 13 de julio.

Literalmente la Consellería de Medio Ambiente ha dicho que “Nosotros somos meros tramitadores, es una ayuda del Estado, cuyo pago hace el Ministerio a la entidad financiera”,

Ante el evidente prejuicio económico que causa la desaparición de estas ayudas a los vecinos y vecinas de un barrio trabajador como Navia, construído en estos años en base a la cobertura de ayudas a las construcciones y a la financiación de las hipotecas suscritas formulamos las siguientes

PREGUNTAS A LA MINISTRA DE FOMENTO

-Es cierto que las ayudas dependían exclusivamente del Ministerio y que el Real Decreto las anula y obliga a los beneficiarios a aumentan su aportación personal a la cuantía del crédito hipotecario suscrito?

-Piensa este ministerio establecer ayudas similares ante el incumplimiento de la renovación del PLAN ESTATAL DE VIVIENDA 2005-2008 que en sus bases recogía la prórroga de dichas ayudas en el quinto año de ejecución de las misma

- Va a reclamar su ministerio a la Xunta de Galicia a través del INSTITUTO GALEGO DE VIVENDA E SOLO que asuma las ayudas mientras no se articula un PLAN DE AYUDAS que evite esta grave situación de desamparo de las familias que suscribieron créditos hipotecarios en base a la posibilidad de disponer de estas ayudas públicas?

RUBÉN PÉREZ (ESQUERDA UNIDA): “A ALTERNATIVA GALEGA DE ESQUERDAS É O MAIOR RETO POLÍTICO QUE A ESQUERDA GALEGA TEN POR DIANTE DENDE O FRENTE POPULAR DE 1936”

O coordenador local de EU valorou hoxe a candidatura de ALTERNATIVA GALEGA DE ESQUERDAS (configurada por ESQUERDA UNIDA, ANOVA E EQUO) como un exemplo de que as converxencias políticas dende a esquerda anticapitalista e polo tanto recoñecedora dos dereitos colectivos dos pobos e do movemento obreiro, o ecoloxismo, o feminismo como frontes de traballo esenciais para que a maioría social de Galicia, que somos os traballadoras e traballadores, non paguemos a crise capitalista e as súas medidas de recorte social e de dereitos.

Esquerda Unida de Vigo felicítase do perfíl netamente traballador dos candidatos e candidatas de ALTERNATIVA GALEGA DE ESQUERDAS, exemplos de pluralidade sindical e de traballo consciente no eido da cultura, os movementos sociais e a participación social. O coordenador local, Rubén Pérez considera que “algo estaremos facendo ben cando o resto dos partidos que se repartiron a política galega verbo gratia dunha lei electoral inxusta imposta por Fraga e consagrada a rango de fe polo bipartito, adican máis tempo á falar da nosa coalición que a facer propostas concretas e decididas.

Rubén Pérez lembra que en 1936 a urxencia política ante o acoso da dereita e d fascismo obrigou a forzas de diferentes sensibilidades a aupar esforzos na concrección da FRONTE POPULAR feito que foi incapaz de repetirse coa morte de Franco ante a polarización das forzas de esquerda en “estatatistas” e “nacionalistas”. Estos vellos clichés hoxe son ridículos e oportunistas porque o acoso aos galegos ven derivado esencialmente da contradición entre o capital e o traballo nun proceso de acumulación capitalista descoñecido dende a primeira metade do século XX, “ou non son galegos tamén os que se quedan coa plusvalía do noso traballo e explotan e condenan á miseria a centos de galegos e galegas”.

Considera perfectamente asumible para EU a aposta por esta coalición xa que a propia creación de IZQUIERDA UNIDA en 1986 respondía este chamado cando decía o propio manifesto fundacional: “La formación de esa plataforma electoral es, pues, una ineludible necesidad para recupera la esperanza que subyace en los anhelos de tantos españoles que se pronuncian por la paz y la neutralidad, el trabajo para todos, y la consagración, en definitiva somos muchos los que coincidimos en las tradiciones renovadas del movimiento obrero, los planteamientos emergentes de carácter ecologista, el progresismo económico y para la participación política, y la necesidad de rescatar lo que es una visión moderna de un socialismo democrático. Todo ello para el impulso del progreso de una sociedad compleja y diversificada, en la que se han experimentado transformaciones importantes desde el punto de vista filosófico, sociológico, tecnológico y en el modo de formación de las decisiones políticas, económicas y sociales.”

SALVANDO O TEMPO E O CONTEXTO PERO VÁLIDO PARA ENTENDER O PROCESO ACTUAL DE EU CON ANOVA

DOCUMENTO DEL ACUERDO POLÍTICO QUE FUNDÓ

IZQUIERDA UNIDA. 27 DE ABRIL DE 1986

La demanda pública de un proyecto alternativo desde la izquierda se deja sentir ahora mucho más, y al tiempo se hace más viable, tras la experiencia del Referéndum sobre la OTAN, en el que dentro de los casi siete millones de ciudadanos que votaron no, una elevada proporción lo hizo planteandose una nueva concepción de la política.

La formación de esa plataforma electoral es, pues, una ineludible necesidad para recupera la esperanza que subyace en los anhelos de tantos españoles que se pronuncian por la paz y la neutralidad, el trabajo para todos, y la consagración, en definitiva somos muchos los que coincidimos en las tradiciones renovadas del movimiento obrero, los planteamientos emergentes de carácter ecologista, el progresismo económico y para la participación política, y la necesidad de rescatar lo que es una visión moderna de un socialismo democrático. Todo ello para el impulso del progreso de una sociedad compleja y diversificada, en la que se han experimentado transformaciones importantes desde el punto de vista filosófico, sociológico, tecnológico y en el modo de formación de las decisiones políticas, económicas y sociales.

En función de todas las motivaciones expuestas en el Preámbulo los partidos políticos y las personas independientes que nos hemos reunido en Madrid, el 27 de abril, hemos acordado suscribir un pacto electoral para formar la PLATAFORMA DE LA IZQUIERDA UNIDA, que integran todos los abajo firmantes, y los que en lo sucesivo decidan incorporarse a ella; sin que a tales efectos tenga ningún carácter restrictivo la forma en que -por razones legales y a los efectos del registro oficial- la Plataforma de la Izquierda se inscriba como coalición electoral.

Ciertamente, la Plataforma de la Izquierda Unida es la respuesta que damos de inmediato, apremiados por la urgencia de los plazos, a la convocatoria electoral del próximo 22 de junio de 1986. Pero esa respuesta la concebimos como a una convocatoria abierta a todas las incorporaciones que se produzcan; e invitando, ya desde ahora, a que se formen plataformas de la Izquierda Unida a nivel de las distintas Comunidades Autónomas, provincias, ciudades, pueblos, centros de trabajo, de estudios, etc.

Todas las fuerzas políticas integradas en la Plataforma de la Izquierda Unida, coordinadas de forma flexible, se esforzarán por promover la más amplia movilización política electoral. Nuestro proposito lo enunciamos además, con todo el respeto a las iniciativas que surjan en ciertas Comunidades Autónomas con fines similares; y también desde ahora ofrecemos toda nuestra cooperación para aunar los que puedan ser anhelos y esfuerzos comunes. La Plataforma de la Izquierda Unida, aunque como ya hemos indicado, la constituimos bajo premuras de los próximos comicios de junio, va más allá de un planteamiento coyuntura.

Pretende ofrecer a la ciudadanía un proyecto estratégico, cuyo propio dinamismo podrá dar todo su alcance a la idea de que hay una izquierda que se une para impulsar una política progresista al nivel de nuestro tiempo

ZIZEK NUN MITIN DE SYRIZA

52 anos de terrorismo contra Cuba (tamén mediático)

Rubén Pérez*

O 4 de marzo de 1960, catro meses despois da entrada dos revolucionarios do movemento 26 de julio na Habana, estoupaba o vapor belga La Coubre no porto capitalino causando a morte de máis de 100 personas e 200 de feridos. A illa asistía a un feito que constituía a primeira acción terrorista contra a xoven revolución cubana que viña de derrocar a un dos dictadores máis corruptos e sanguinarios do continente nesa altura, o xeneral Fulgencio Batista.

Hoxe en día no mesmo lugar conservanse o restos retortos do vapor como memoria presente do inicio dunha das campañas de acoso, violencia e denigración diplomática máis lonxevas da historia recente do mundo.

Moito antes de que a revolución Cubana decidise o seu camiño pola senda do socialismo, moito antes da creación do Partido Comunista de Cuba sobre os cimentos do PSP, antes da chegada do primeiro barco soviético ou mesmo de que se decidise o sistema político a construir, moito antes, o proceso revolucionario cubano xa estaba condenado a morte.

Cuba tiña asinada esa condena de morte polo país que posiblemente empregue de xeito máis evidente e constante o terrorismo de estado, os EUA. Nin siquera disposto a reconsiderala trala visita do propio Che a Washington nos albores do proceso para pedir unhas relacións económicas e diplomáticas normais cun país cuxa economía dependía dun 90% da norteamericana en 1959. A resposta norteamericana foi que non ian renunciar a esa relación de dependencia colonial que tan ben lle funcionara dende que desplazaran a España da illa mediante outra campaña mediática e de autoterrorismo fomentada polo afamado magnate Hearst e que cristalizou na voadura do acorazado Maine na Bahía da Habana en 1898.

O primeiro goberno despois da dictadura de Batista presidido por Manuel Urrutia e con José Miró como primeiro ministro intentaron dende un primeiro que fóran os USA os que recoñeceran a plena soberanía cubana. Na realidade amosouse como imposible porque a partir de maio de 1959 o goberno cubano, en exercicio da súa soberanía nacional, decretou unha Reforma Agraria que na práctica devolvía as terras ao pobo cubano despois de anos de enaxenamento por parte das grandes industrias agrarias norteamericanas como a United Fruit Company. A resposta norteamericana foi deixar de comprar toda a producción azucareira cubana o que constituía a paralización total da economía da illa. Foi ese feito o que lle deu unha oportunidade de ouro aos países do bloque soviético ao aceptar comprar toda a zafra azucareira cubana e tender pontes comerciais e de axuda coa illa que se manterían ate finais dos 80.

Do mesmo xeito Cuba pretendeu, inxenuamente, que a súa independencia e soberanía nacional fose recoñecida en ámbito internacional, dende o respeto a un proceso de enpoderamento dunha cidadanía profundamente marcada por siglos de dependencia colonial e polo castigo divino de ser espacio xeográfico estratéxico para potencias de todo tipo, especialmente os EUA que dende vello consideraban á illa como “esa fruta madura baixo a cal hai que poner a man para que caia sen esforzos no noso poder” como literalmente dixo o presidente Adams e que logo viu cristalizar na impresentable enmenda Platt.

Dende esa data centos de intentos de asasinato de líderes cubanos, bombas en complexos turísticos e civís da illa que causaron incluso a morte de turistas extranxeiros como o italiano Fabio di Celmo en 1997, asasinato de diplomáticos cubanos no extranxeiro (hoxe mesmo coñecemos a aparición dos restos do diplomático asasinado en Bos Aires nos anos 70) a infame invasión de mercenarios polas praias de Bahía Cochinos, o brutal asasinato por parte do terrorista Posada Carriles (que pasea sen problemas por Madrid e Miami) de 73 civiles cubanos na voadura en pleno voo do avión de Cubana con orixe Barbados en outubro de 1976, a recoñecida por parte do axente do FBI William W. Turner guerra bacteriolóxica mediante a propagación unha fulminante epidemia de dengue hemorráxico 1981 e para cuxo efectivo combate os Estados Unidos negaron o suministro urxente de equipos e de preparados químicos causando en poucas horas a morte de centos de nenos na illa; a presencia constante e nada disimulada de axentes da SINA en Cuba financiando sen complexos operacións propagandísticas e de sabotaxe, e sobre todo, a nova extratexia de presentar unha suposta disidencia interior que existe mentras cheguen as remesas de dólares e euros aos petos de oportunistas sen escrúpulos.

Cuba decidiu soberanamente sobrevivir á caída do campo socialista, pasar un terrible periodo especial provocado pola negativa dos USA a reconducir as relaccións comerciais con Cuba e manter un bloqueo económico brutal e sen parangón nas relaccións económicas internacionais. Cuba decidiu a pesar do acoso e derribo durante a crise dos balseiros, do neno Elián, do acoso diplomático español na UE continuar con un proceso de soberanía e independencia nacional. ¿Qué significado ten esa loita e resistencia?:

Pois especialmente que Cuba ocupa o puesto 51 no «Índice de desenvolvemento humano» elaborado por pola ONU sendo o cuarto entre os países latinoamericanos, despois de Chile, Argentina y Uruguay). O mesmo Rajoy que da recetas para Cuba recibe este mes unha reprimenda da ONU polo empobrecemento brutal do 21% da poboación

Decir que en Cuba non existe democracia porque o seu sistema electoral e político non é multipartidista é prostituir o concepto de democracia e reducilo exclusivamente a presencia de partidos independentemente dos sistemas electorais ou grupos de poder que os promocionan. ¿É democracia o teito do 5% para acceder á representación electoral municipal ou que un deputado do PP custe seis veces menos que un de IU en España? ¿É democracia impedir que un partido como Sortu participe nun proceso electoral e posteriormente o xuiz recoñeza ese dereito? ¿É democracia Marrocos ou Exipto co seu sistema multipartidista ou a persecución a opositores en Hungría? ¿É democracia un sistema electoral como o Grego que regala 50 deputados á lista máis votada? Identificar eleccións multipartidistas a democracia é perverso. Democracia son dereitos individuais (participación política e sindical, sanidade, educación, cultura...) e colectivos (soberanía, independencia nacional...), o resto son formulacións das democracias burguesas que en Europa están empezando a demostrarse como as menos democráticas independentemente do seu suposto multipartidismo igualitario.

¿É democracia que a Asamblea Xeral das NNUU vote sistemáticamente en pleno en contra do bloqueo a Cuba cun resultado de 186 votos contra o bloqueo e 2 a favor (EEUU e Israel) e o bloqueo inxusto e inhumano siga adiante?

Pretender vender a idea de que nunha Cuba acosada polos USA e o brutal bloqueo económico e diplomático é posible a aparición de partidos endóxenos sen influencia norteamericana é surrealista. A esclerótica oposición cubana existe porque existe os cheques e a compra de vontades da intelixencia occidental, feito que queda evidenciado nas remesas económicas españolas que o militante de NNGG Carromero pretendía entregar a Oswaldo Payá, fracasado intento de líder dunha oposición incapaz de lastrar a rama terrorista de Miami e que sistemáticamente está enfrentada internamente entre os que entenden vías de diálogo e os que siguen apostando pola bomba real e a mediática nos medios dispostos a activala.

*Coordenador local de EU en Vigo, membro do Comité Federal do PCE

A VOADURA CONTROLADA DAS CAIXAS DE AFORROS (INTRA E EXTRAMUROS)

En 1996, nada máis chegar ao goberno, Jose María Aznar recibía en Moncloa á AEB (Asociación Española da Banca) organización patronal que viña cunha demanda que, non por antiga, deixaba de cobrar contemporaneidade coa chegada ao goberno da dereita. Esa demanda era unha teima histórica da banca española de liquidar a competencia, para eles desleal, das caixas de aforros semipúblicas porque entendían que competían de xeito ilexítimo cun sector bancario normativizado é sometido a un control férreo do Banco de España e do Banco Central Europeo.

Nesas alturas as Caixas de Aforros seguían sendo xurídicamente “entidades de aforro sen afán de lucro” pero que “actuaban na lóxica de mercado” que para os máis avispados non é outra que o “máximo beneficio e polo tanto un lucro evidente”. 42 Caixas de Aforros que curiosamente atesouraban máis do 50% do aforro familiar do estado, liquidez exquisita para unha banca que, por acción ou omisión, tiña que financiarse non mercados internacionais.

Dous anos despois, coa oposición única e exclusiva de Izquierda Unida, o goberno do PP aproba unha lei do solo que na práctica ampliaba de xeito brutal a edificabilidade nos concellos do estado e lanzaba ás entidades locais, escuálidas en canto a recursos financeiros polo escaso traspaso competencial cara elas acordado na transición, a unha guerra despiadada por trocar PXOMs e normativas de edificabilidade para que fora o sector do ladrillo o que sustituira na práctica á necesaria reforma da financiación municipal recollida na Lei reguladora de Bases locais que dende lonxe pretendía ser para o municipalismo español o cabalo de troia para que os concellos asumisen o 33% da recadación impositiva global.

O desparrame urbanististo empezou a ser un maná para promotores, constructores e concellos e as caixas de aforros consideraron oportuno que ese aforro familiar que atesouraban tivese un uso máis lucrativo que o da obra social, as rondallas ou o pequeno crédito empresarial e familiar. As caixas, axudadas por modificacións normativas oportunas empezaron a xogar a ser Bancos, con todos os atributos económicos que isto supón.

É certo que os partidos tiñan coutas de representación nas caixas (como os concellos, ou casos curiosos como corais polifónicas, asociacións de viúvas, etc...) pero máis certo é que quen decidían finalmente eran “pequenos executivos saídos dos consellos de administración” sen control político, un politburó económico que furtaba se xeito evidente á información aos lexítimos representantes nas estruturas das caixas e que fóronse configurando nunha elite pechada coa complicidade por deixación, centos de veces denunciada por partidos e sindicatos, do Banco de España.

Cando Caixanova prestaba varios millóns de euros ao Pocero para facer bloques de apartamentos en Seseña o concepto de entidade pegada á terra que algúns querían vender, quedaba en papel mollado. O propio Gayoso recoñecía nun foro de internacionalización celebrado fai uns anos en Vigo que “a oficina máis rendible de Caixanova era a de Miami”, porta de entrada do capital especulativo galego nesa altura en latinoamérica.

O estoupido da burbulla inmobiliaria e os seus precedentes macroeconómicos mundiais foron somentes a espita inicial. A reforma da lei de caixas, o FROB, as fusións mornas, quentes o frías son consecuencia desa falla de capacidade de control político e sindical das caixas. IU sempre defendeu que o control tiña que ser nos parlamentos autonómicos, con comisións parlamentarias permanentes, porque ter un representante nun consello no que non existía información veraz e real non tiña sentido. Incluso os partidos en ocasións perdían o control orgánico sobre cargos que actuaban fóra e ao marxe das decisións políticas que os órganos tomaban sobre o sistema financeiro. Ou, no peor dos casos, como en Bankia, eses cargos eran cooptados como membros dos consellos das novas caixas bancarizadas sen que mediase control e decisión política algunha como en Bankia.

Foron o PSOE e o PP os que asumiron como certa e oportuna a vella demanda da AEB de liquidar as caixas. Argumentaron o seu perigo para o sistema financeiro sen obrigarlle a voltar a ser caixas sen afán de lucro, con orientación social e cun mascarón de proa evidente como a Obra Social. Foron decisións políticas as que decidiron que o pouco control político e sindical desaparecera, que ningún presidente de caixas de aforro tivese que comparecer nos parlamentos autonómicos cando se artellaban nelas leis de caixas. O tempo amosou que o que se buscaba era que a banca descapitalizara o vello sistema de aforro local, que os culpables de meter ás caixas a xogar na ruleta de casino inmobiliario quedaran impunes.

O descontrol sobre consellos de administración que se blindaron salarios, xubilacións e indemnizacións teñen unha responsabilidade política evidente, pero non de todos. Hai partidos que pediron nacionalización de Caixas xa nos 90, cando das caixas saíron promotoras e tasadoras, cando crearon fórmulas financeiras nada acordes co pasado das mesmas, moitas delas montes de piedade na súa orixe. Había partidos que reclamaban control parlamentario das mesmas, elección parlamentaria dos seus órganos colexiados. Pero por desgracia había partidos que con gusto convertían ás caixas en instrumentos de financiación de chaladurías como o aeroporto de Ciudad Real (CCM), macrourbanizacións en Alicante e Murcia (CAM) ou mesmo a extensión brutal da rede de oficinas fora das comunidade de referencia como a compra da rede de oficinas de BNP Paribas por 4.500 millóns de euros por parte de Caixagalicia no ano 2000 para cerralas apresuradamente anos despois.

Na deixación formal de funcións no control do sistema financeiro español, que actuaba acorde ese mantra hoxe desaparecido de “non intervir na economía”, hai responsabilidades claras, perfectamente xudicializables:

• En primeiro lugar decisións políticas dos anos 90 e 2000 como a modificación da Lei Hipotecaria ou non artellar un sistema de financiación real e ponderado dos concellos para evitar que foran parte de especuladores.

• En segundo lugar do Banco de España e do BCE por non controlar e intervir nas decisións estratéxicas das Caixas de Aforros, os interventores do Banco de España non dixeron nin “mu” cando CCM, xurdida da fusión das caixas provinciais manchegas, empezaba unha expansión brutal no levante e Madrid apoiada pola marcha de promotores á esas zonas. 

• Seguro que en terceiro lugar hai unha responsabilidade política. Pero non global, políticos tamén había en CAJASTUR e KUTXA que decidiron non investir no ladrillo, orientar os recursos á financiación de empresas, pymes e enfatizar as potencialidades da Obra Social. E políticos había no parlamento cando reclamábase que non se lle entregara “gratis total” ao BBVA tres fichas bancarias esenciais para formalizar unha BANCA PÚBLICA como foron o Banco de Crédito local, o de Crédito Hipotecario e o de Crédito Industrial.

Rubén Pérez Correa
Coordenador local de EU en Vigo